Κάνοντας κουήρ την αυτο-άμυνα: η έννοια του εαυτού και το μη ταυτοτικό ανήκειν σε κοινότητες που συγκροτούνται διά της βίας

Περίληψη

Στο παρόν άρθρο, αντλώ από ευρήματα της εθνογραφικής έρευνας πεδίου μου στη φεμινιστική και κουήρ αυτοάμυνα, όπου αναδύονται ως κεντρικές οι έννοιες του εαυτού, της ταυτότητας και της κοινότητας, προκειμένου να επαναδιαπραγματευτώ τις έννοιες αυτές, οι οποίες φέρουν μια γενεαλογία αποκλεισμών και διαχωρισμού. Σκιαγραφώντας βασικά σημεία της γενεαλογίας αυτής, επιδιώκω να δείξω πώς η συγκρότηση της έννοιας του εαυτού συνδέεται αναπόσπαστα με τη συγκρότηση του έθνους κράτους, και έτσι είναι μια έννοια που διαπερνάται από εθνικιστικούς και ρατσιστικούς λόγους: πρόκειται για έναν συγκεκριμένο εαυτό, αυτόν του αυτεξούσιου, κυρίαρχου υποκειμένου του φιλελευθερισμού, που είναι άνδρας, λευκός και ιδιοκτήτης (Dorlin, 2022). Αντίθετα σε αυτό το μόρφωμα, θεωρώ πως η φεμινιστική και κουήρ αυτοάμυνα αποτελεί ένα προνομιακό πεδίο από το οποίο μπορεί να διατυπωθεί μια διαφορετική, μια κουήρ κατανόηση του εαυτού, βασισμένη στη σχεσιακότητα και την ευαλωτότητα, που αξιοποιεί το «προνόμιο της μερικής προοπτικής» (Haraway, 2014) της γραφής από μια θέση μακριά από αυτήν του αυτεξούσιου υποκειμένου (Butler & Spivak, 2015). Στην αναζήτηση μιας απάντησης στο ερώτημα ποιον εαυτό προσδοκά να προστατεύει η αυτο-άμυνα, βρίσκω πως αυτός ο εαυτός αποτελεί μέρος μιας κοινότητας που συγκροτείται από μια κοινή ενσώματη ευαλωτότητα στη βία. Μέσα από αυτή τη διερεύνηση, πρόθεσή μου είναι να κατανοήσω πώς συγκροτείται το ανήκειν σε μια κοινότητα πέρα από τα στεγανά όρια της ταυτότητας, θέτοντας στο επίκεντρο της διερεύνησης τα υποκείμενα που ιστορικά εκπίπτουν από την κατηγορία του ανθρώπινου, για να συμμετάσχω με αυτόν τον τρόπο σε μια παραγωγική συζήτηση που φέρνει τη φεμινιστική κριτική σκέψη κοντά στην ανθρωπολογική πράξη.