Η «αιώνια ειρωνεία» της λογοτεχνίας: Απόπειρες ορισμού της αυτοαφήγησης και ανάρμοστες αναμείξεις

Περίληψη

Στο παρόν άρθρο ενδιαφέρομαι για την πρακτική της αυτοαφήγησης, τις πιθανότητες ορισμού της και τη σχέση της με τη λογοτεχνία, και υποστηρίζω ότι αυτά τα ζητήματα ανάγονται στο πεδίο του πολιτικού. Αναλύοντας ορισμούς της αυτοαφήγησης, διαπιστώνω ότι τα κριτήριά τους δεν περιορίζονται στη γραφή και ότι οι απόπειρες ορισμού έχουν να κάνουν με την ευρύτερη ανάγκη διάκρισης των ειδών και τη μη ανάμειξή τους. Για να καταλάβω γιατί αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο στην περίπτωση της αυτοαφήγησης, εξετάζω την αιμομιξία ως πρωταρχική απαγορευμένη ανάμειξη. Έπειτα, στρέφομαι στις κριτικές αναγνώσεις της Αντιγόνης για να μιλήσω για δίπολα, σύνορα, διασχίσεις και υπερβάσεις.