Η ροβισονιάδα Δυο χρόνια διακοπές του J. Verne ως διακειμενικός κόμβος ανάμεσα στα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου και τη Ζωή σε Κολλέγιο της Αγγλίας του André Laurie

Περίληψη

Η γνωστή συλλογική ροβινσονιάδα  Δυο χρόνια διακοπές (1888), του Jules Verne. εξετάζεται ως παιδική ουτοπία και ταυτόχρονα ως λανθάνον γενεσιουργό κείμενο ή ως «ανομολόγητο υπο-κείμενο»  («hypotexte inavoué») για το έργο Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Το αναγνωστικό του Δημοτικισμού θεωρείται ως η ελληνική εκδοχή της παιδικής ουτοπίας. Ανιχνεύονται και ερμηνεύονται διακειμενικές αντηχήσεις και συγγενείς ακολουθίες σκηνών, όπως είναι η ανάβαση στο βουνό  από τους δυο βασικούς και εν μέρει αυτοπροσωπογραφικούς ήρωες των έργων, τον Briant και τον Φάνη αντίστοιχα. Επισημαίνεται το φαινόμενο της μεταξιοδότησης (transvalorisation), δηλαδή της αναθεώρησης των αξιών, αφού ο Γάλλος ήρωας ενσαρκώνει το πνεύμα του θετικισμού και της επιστημονικής αναζήτησης, ενώ ο Έλληνας μια τάση αισθητισμού και ατομικής εσωτερίκευσης.  Και τα δύο κείμενα είναι δημιουργήματα «κληρωτών της εποχής τους». Περιγράφουν μια οργανωμένη κοινωνία παιδιών που, όμως, κατοπτρίζει, κάποτε αντεστραμμένη, τη δύσκολη πολιτική κατάσταση της χώρας τους.  Επί πλέον, το έργο του Verne θεωρείται ως ευρύτερος διακειμενικός κόμβος, όπου εκβάλλουν οι προγενέστερες ροβινσονιάδες, αλλά και το μυθιστόρημα Η ζωή σε Αγγλικό Κολλέγιο (1885) του André Laurie (ψευδώνυμο του Paschal Grousset). Από τον συγγραφέα αυτόν, εξόριστο  συντελεστή της Παρισινής Κομμούνας και στενό (μυστικό) συνεργάτη του P.J. Hetzel, ο Verne δανείζεται  κάποιες πλευρές του κεντρικού του ήρωα, αλλά και την έμμεση κριτική του στο αγγλικό εκπαιδευτικό σύστημα.