Παρα-θεσμικότητες και Φασματικότητες στη βιομηχανία της γνώσης και του πολιτισμού. Καλλιτεχνικές πρακτικές θέσμισης

Περίληψη

Στο κείμενο παρουσιάζονται δύο συλλογικά σχήματα καλλιτεχνικής, επιμελητικής και παιδαγωγικής πρακτικής, οι μέθοδοι και οι μεθοδολογίες τους, τοποθετημένα στο έξω-κεντρο των ηγεμονικών πολιτιστικών και γνωσιακών μοντέλων. Υπό το πρίσμα της φεμινιστικής θεωρίας, των αντι-αποικιακών σπουδών και ριζοσπαστικών επιστημολογιών, και οι δύο δομές οργανώνουν ένα καλλιτεχνικοπαιδαγωγικό πρόγραμμα το οποίο αναμετριέται με τις ίδιες τις διαδικασίες θέσμισης στη σκληρή επιταγή της παγκοσμιοποιημένης γνωσιακής οικονομίας. Παρουσιάζονται πρακτικές και μεθοδολογίες όπως αυτές των θεληματικών αρχείων, της μετάφρασης και των μικροεκδόσεων, της απεδαφικοποίησης της ιστορίας, των διευρυμένων μουσειοπαιδαγωγικών πρακτικών, και τεχνοαισθητικές καλλιτεχνικές παρεμβάσεις, οι οποίες διαμορφώνουν ένα αρχείο δράσεων, τακτικών και στρατηγικών, εκπαιδευτικού υλικού και ίσως νέων καλλιτεχνικών μορφών και ειδών, προκειμένου να παράγουν μικρές και μεγαλύτερες αναταραχές στα ηγεμονικά μοντέλα πολιτιστικής πρακτικής, διεκδικώντας –μέσω της φασματικότητάς τους– ξανά έναν δυναμικό ρόλο για την τέχνη στην αντιμετώπιση των φαινομένων των καιρών μας, το δικαίωμα στην έκφραση και τη δημιουργία τέχνης, την καλλιέργεια κοινωνικής συνείδησης και πολιτειότητας, την αντιμετώπιση της εξάντλησης και τις δυνατότητες του να μαθαίνουμε αλλιώς.