Η επίδρασης της διαλείπουσας υποξίας σε βιοχημικούς δείκτες
DOI:
https://doi.org/10.26253/heal.uth.ojs.ispe.2026.2428Λέξεις-κλειδιά:
υποξία, διαλείπουσα υποξία, βιοχημικοί δείκτες, μεταβολισμόςΠερίληψη
Οι συνεδρίες σύντομων, επαναλαμβανόμενων και ελεγχόμενων εκθέσεων σε μέτρια επίπεδα υποξίας, καλούμενες ως διαλείπουσα υποξία (IH) μπορούν να βελτιώσουν την εγκεφαλική αγγειακή λειτουργία και την παραγωγή μιτοχονδριακής ενέργειας. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας, μια τροποποιημένη μέθοδος προπόνησης με διαλείπουσα υποξία (ΙΗ), εισήχθη και εφαρμόστηκε σε αρκετές μελέτες σε ανθρώπους ή κλινικές δοκιμές. Τα πρωτόκολλα ΙΗ που εφαρμόζονται ποικίλουν αναλόγως την συχνότητα, την ποσότητα και την διάρκεια της εφαρμογής τους. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν να συγκεντρώσει τις μελέτες που εξέτασαν τις οξείες και χρόνιες επιδράσεις της ΙΗ σε βιοχημικούς δείκτες. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού έγινε αναζήτηση στην επιστημονική βάση δεδομένων PubMed. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι τα πρωτόκολλα οξείας υποξίας, οδηγούν σε σημαντική αύξηση της ερυθροποιητίνης, καθώς και σε ορμονικές και μεταβολικές προσαρμογές, χωρίς να παρατηρούνται αλλαγές στις αιματολογικές παραμέτρους και σε δείκτες οξειδωτικού στρες και αντιοξειδωτικής ικανότητας. Αντίθετα, στα πρωτόκολλα ΙΗ μεγαλύτερης διάρκειας (≥ 3 εβδομάδες), παρατηρείται αύξηση των επιπέδων αιμοσφαιρίνης και ερυθρών αιμοσφαιρίων και μείωση στα επίπεδα γλυκόζης, ολικής χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Συμπερασματικά, οι αποκρίσεις βιοχημικών δεικτών σε πρωτόκολλα ΙΗ φαίνεται ότι καθορίζονται σε σημαντικό βαθμό από την ένταση και την διάρκειά του πρωτοκόλλου της ΙΗ. Η διαλείπουσα υποξία πολλαπλών συνεδριών αυξάνει την αιμοσφαιρίνη και βελτιώνει το λιπιδαιμικό προφιλ, ενώ η οξεία επίδραση της ΙΗ επιφέρει ορμονικές και μεταβολικές προσαρμογές σε επίπεδα παραμέτρων όπως η κορτιζόλη, η τεστοστερόνη και το γαλακτικό οξύ.